“Kulları tanıdım, kullardan yanıldım; ağrımı tanıdım, ağrımdan yanıldım. Bir tek O'na doğru akmak istedim günler günler boyunca. Ağlayan her yanımı, bir tek O'nun için boyamak istedim sarının her tonuna. Başımın üstünden geçen kuşun, yağmuru yanağıma değdiren rüzgarın, ellerime çarpan güneşin bir âyet olduğuna hep inandım. İnandım, sevdayı anlatırken O'nun adıyla başlayıp gözleri parlayanlara, inandım yangının sönen değil yaşadıkça kök salan bir arş olduğuna.”
Düşmelerimle meşhurum ben. Kaybetmişliklerimle. Kaybedip de göğe doğru koşuşlarımla. Kocaman nimetleri elde etmişliğimle çoğu zaman. Dağları yudumlayıp kitapları manzara edindiğim yaşlardan cenneti arzulayıp sadece O'nu anlatmayı çok sevdiğim zamanlara eriştim. Bilmeyi artık yaşamaktan ayırmadan yaşamayı da yaralarıma ilikleyerek O'na ram oldum. Büyümek kadar küçülmenin de dünyanın yasalarından olduğunu, vakit denilen mefhumun paralel bir doğruda ilerlemediğini kalbime karşı savunur oldum. Kulları tanıdım, kullardan yanıldım; ağrımı tanıdım, ağrımdan yanıldım. Bir tek O'na doğru akmak istedim günler günler boyunca. Ağlayan her yanımı, bir tek O'nun için boyamak istedim sarının her tonuna. Başımın üstünden geçen kuşun, yağmuru yanağıma değdiren rüzgarın, ellerime çarpan güneşin bir âyet olduğuna hep inandım. İnandım, sevdayı anlatırken O'nun adıyla başlayıp gözleri parlayanlara, inandım yangının sönen değil yaşadıkça kök salan bir arş olduğuna.
Acizliğimle meşhurum ben. Kırdığım potlarla. Etrafı yakıp yıkıp da oturup bir kediyi okşamamla. Beni gözlerimdeki yamadan, sesimdeki hasretin koyuluğundan, söz akarken durup da dalmaklarımdan tanırsınız. Nasırlı elleri alıp da öpen (sallallahu aleyhi ve sellem), paramparça olmuş içimi görsün de öpsün diye tüm bu sabredişlerim. O ilk adımın 'oh be'si için tüm ezberleri en başından bozmalarım. Ölmeyi, kavuşmak ile eş değer görmek için hayatın en tatlı anlarını yine en çekici sandıklara koyup Nil'e vurdum. Çünkü vahyolunmuştu kalbime, 'seni sadece bana yönel diye yoğurdum.'
Yorgunluğum ile meşhurum ben. Yürümeden mola verişlerimle. Çölün ortasında su olmadan yüreklerden devşirdiğim gölden dindirdim susamışlığımı. Başımdaki nişanın siyahlığından, yanağımdaki ıslaklığın sebebinden tanırsınız beni. Annemin rüyasından, Kehf suresindeki salih ataların bıraktığı mirastan. Unutmak istedim beni sağımdan tutup da ayaklarıma pranga vurmak isteyenleri. Unutmak istedim hatırası ölü, ruhu ölü olan tüm beldeleri. Yakarışlarınının yükseldiği o anda hırkası düşmüş, kurbanı olduğum gözlerinden rahmet akarken sarılmak istedim o (sallallahu aleyhi ve sellem) hissetmeden. Âh bıraktım içimden o taşlara. Taif'ten bedenine cüretkâr şekilde kalkan o taşlara. Yok olmak istedim, hayallerimin yosuna tuttuğu kalabalık satırlarda kimse görmeden.
Umudum ile meşhurum ben. Arkama bakmayı da yok saymadan önümdeki ışığa aşık olmakla. Dallardaki her bir yaprağın üstüne çöreklenen tozlarda saklı niyetlerim. Selamımdan tanır beni sabiler, gülüşlerinin ardına bohça yaparak. Defterleri kalemlerle buluşturup ellerimi çeneme dayayarak izlerdim neşveler içinde. Sevdiğim her şeye O'nun adını nakşedip bahara çıplak ayaklarımla basmalarım diri tutar beni. Sıcak çayın soğutamadığı nice kırgınlığın altından çıkarırlar bazen tüm zafiyetlerimi.
Ebu Zer'in tavizsizliği ile meşhurum ben. Pazularımın dahi hakikati hücre hücre, bir parça bile bırakmadan emmesiyle. Yürü dense yol olacak tüm heveslerim ile buradayım işte. Göğsüm açık, başım maviliğe meydan okurcasına.
Yorumlar
Henüz yorum yok. İlk düşünceyi siz paylaşın.